<
Visual Artist, Photographer, Videographer. London UK

ILLUSTRATIONS

Η τεχνική των έργων μου τα τελευταία πέντε χρόνια κινείται στις ψηφιακές εκτυπώσεις σε χαρτιά μικρού μεγέθους ή σε καμβά για τα μεγαλύτερά μεγέθη .

Επέλεξα αυτόν τον τρόπο έκφρασης έχοντας ήδη ξεκινήσει να μεταφέρω ζωγραφικά έργα φτιαγμένα σε υπολογιστή, προσθέτοντας ολοένα και περισσότερα προσωπικά στοιχεία. Τα έργα έχουν σαν βάση μία ή περισσότερες φωτογραφίες , με κύριο θέμα τις ανθρώπινες φιγούρες που συνθέτω με ψηφιακές μιμήσεις χειρονομιών ή στάμπες διαφόρων μοτίβων. Είναι ένας ποπ μιμητισμός χειρονομιών στο ύφος ενός εξπρεσιονιστή. Οι στάμπες άλλοτε δημιουργούνται πρώτα σε χαρτί κι άλλοτε είναι μια υφή σε τοίχο, σε πανί ή ένας λεκές σε ένα ρούχο. Τα ίχνη μεταμορφώνονται σε ψηφιακές απεικονίσεις μέσω σκάνερ ή φωτογραφικής μηχανής.

Ίσως σαρκαστική, ίσως φεμινιστική, ίσως φαλλοκρατική. Η πρόθεση και η προσωπική μου ερμηνεία κλίνει προς τον σαρκασμό. Σίγουρα μιλάμε για τεχνική εξέλιξη αλλά ταυτόχρονα και ιδεολογική. Το μόνο σταθερό στοιχείο των έργων είναι η θηλυκή παρουσία: η γυναίκα παραμένει το αγαπημένο θέμα των έργων μου. Δεν είναι σχέση αγάπης, πάθους ή έμπνευσης, εξάλλου με τα περισσότερα μοντέλα μου έχω απειροελάχιστη προσωπική σχέση. Στο μυαλό μου όμως γυρνάνε πάντα οι μεγαλειώδεις ατάκες των αρσενικών απέναντι στα θηλυκά είτε φλερτάροντας, είτε ζώντας μια σχέση, είτε χωρίζοντας και βέβαια η θρυλική αυταρέσκεια και ο ηγετικός ρόλος που έχουν πάρει oι γυναίκες στο να καθορίζουν την πορεία και την ποιότητα των σχέσεων ασχέτως αν επιρρίπτουν ευθύνες στα αρσενικά παγιδεύοντάς τα. Οι γυναίκες ξέρουν καλά πως αυτές ορίζουν την λαγνεία στην ερωτική σχέση …

Τα έργα τα φαντάζομαι στημένα σε έναν καθωσπρέπει χώρο με διαφόρους φιλότεχνους κυρίους να σχολιάζουν περί τέχνης και τεχνικής αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού τους να λιμπίζονται τα καλλίγραμμα κορμιά. Οι φιλότεχνες κυρίες πάλι να ασχολούνται με τους βαθμούς κυτταρίτιδας και ατέλειας στο σώμα. Ευελπιστώ όμως πάντα πως τα έργα μου έχουν ένα δεύτερο σημείο ανάγνωσης που επιτρέπει μόνο σε πιο επίμονους θεατές να σχολιάσουν το εικαστικό υπόβαθρο τους ξεπερνώντας την εικόνα, ερμηνεύοντας τη σημασία της. Απευθύνομαι σ'αυτούς που βλέπουν την ουσία είτε αρνητική είτε θετική . Οι υπόλοιποι “φιλότεχνοι” ας με τιμήσουν στολίζοντας απλά μια γωνία του σπιτιού τους. Έτσι κι αλλιώς η πρωταρχική μου ανάγκη είναι να ικανοποιώ εικαστικά το μυαλό του θεατή και μετά να αδειάζω παχυλές τσέπες. Η παγίδα της προβλέψιμης ερμηνείας μέσω των κοινωνικών στερεότυπων είναι για εμένα το απόλυτο σαρκαστικό παιχνίδι τον έργων μου, είναι η φάρσα που κάνω μέσω της τέχνης.

Την αισθητική μου έκφραση έχει επηρεάσει η ποπ αρτ,όμως διαρκώς βασανίζομαι και αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να θεωρηθώ λάτρης ενός κινήματος η γνήσιος εκφραστής του χωρίς να σέβομαι και να εκτιμώ ιδιαίτερά ιερά τέρατα και βασικούς εκπροσώπους του όπως ο Warhol η ο Lichnenstein.

Αντίθετα ο Pollke εδώ και πολλά χρόνια με έχει επηρεάσει βαθιά στην ουσιαστική δόμηση των έργων μου. Απλά αντέστρεψα κάποιους τεχνικούς όρους στη σύνθεση : ενώ αυτός μιμείται το ράστερ στην ζωγραφική εγώ κάνω το αντίθετο. Θεωρώ τον Pollke ουσιαστικότερο από κάθε άποψη, με ξεκάθαρη ιδεολογική αντίληψη και πολιτική άποψή πού απεικονίζεται στη θεματολογία του, ενώ ακόμα και η τεχνική του μου κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον. 'Άλλωστε πιστεύω πως ένας ανατολικογερμανός έχει τελείως διαφορετική παιδεία και κοινωνική προσέγγιση από έναν Αμερικάνο. Και είναι άδικο, γιατί πάντα μας κάνει μεγαλύτερη εντύπωση ένας Αμερικάνος με προοδευτικές ιδέες σε σχέση με έναν Ευρωπαίο: στον Ευρωπαίο το θεωρούμε αυτονόητο ενώ στον Αμερικάνο θαύμα! Ωστόσο τον τελευταίο καιρό μελετώ μιά ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη γεννημένου στην Αμερική από ευρωπαίους γονείς τον John BaltessarI. Παρ’ολο πού δεν πειραματίζομαι ακόμη με τον συνδυασμό κειμένου και εικόνας που προτείνει, με ενδιαφέρει ο φορμαλιστικός τρόπος που προσεγγίζει τη φωτογραφία αγνοώντας οποιαδήποτε διαφορά της με έναν πίνακα. Επίσης ο τρόπος πού υποδεικνύει στον θεατή έναν συγκεκριμένο τρόπο θέασης, θεωρώ πως προκαλεί ένα ιδιαίτερο οπτικό ενδιαφέρον. Εξάλλου όπως ο ιδιος δηλώνει:

«Δεν μπορείς να πεις σε κανέναν πώς να σκεφτεί. Μπορείς να τον κατευθύνεις, ώστε να ανακαλύψει μόνος του τις απαντήσεις...»